[SF]เมื่อไดจัง...ท้อง!!!(KeiDai)
posted on 16 Mar 2012 20:19 by annnyant in Fictionผมได้ยินเสียงโทรศัพท์ของผม เอ...ใครโทรมาตอนบ่ายๆอย่างนี้นะ
ผมยกมันขึ้นเห็นชื่อคนที่รู้จักเป็นอย่างดีก่อนที่จะกดรับ
"โมชิ โมชิฮะ หม่าม้ายาบุ"ผมตอบเสียงใส
"ตี๋ยูริ เจ๊ไดคลอดแล้ว"ปลายสายตอบกลับมาอย่างตื่นเต้น
"เหรอฮะ งั้นผมจะไปเดี๋ยวนี้นะฮะ"ผมกดวางสายและรีบวิ่งลงไปชั้นล่าง
"เฮีย เฮียยูยะ"ผมเรียกพี่ชายต่างพ่อของผม
"มีไรอะ ตี๋"ผมยิ้มให้
"เจ๊ไดคลอดน้องแล้ว"
"อ่ะ!จิงดิ ไอเคย์คงดีใจตายเลย"
"รีบไปดูกันเฮีย"ผมรีบวิ่งไปหน้าบ้าน
"อืม ไปกัน เดี๋ยวพี่ไปเอารถออกก่อนนะ"พี่ผมรีบคว้ากุญแจรถไป
แล้วเราก็ออกเดินทางไปโรงพยาบาล
อุย..ลืมแนะนำตัว ผม ชิเน็น ยูริ แล้วพี่ชายผมที่ขับคนอยู่นี้ ทาคากิ ยูยะ เรากำลังจะไปดูหลานเรากันอยู่ เจ็ไดเป็นรุ่นพี่ที่ผมเคารพมากเลย เราสนิทกัน จนเรียกพ่อแม่ของเค้าว่า "ป๊า กะ หม่า"ได้เลยละ(พ่อแม่ของเจ๊ได หม่ายาบุกับป๊าฮิคารุฮะ) อีกอย่างเฮียยูยะก็เป็นเพื่อนกะเฮียเคย์ แฟนเจ๊ได
"ถึงแล้ว ตี๋"อาเฮียเค้าเรียกผม
ผมลงจากรถแล้วเดินไปพร้อมเฮีย(ขอเล่าหน่อย ไม่อยากจะชมนะ แต่เฮียยูยะของผมหนะ เท่ห์จะตายไป แต่ไหงไม่มีแฟนซะงั้น แปลกจังเลย) พอผมไปถึงโรงพยาบาล ผมก็เดินไปถามประชาสัมพันธ์ว่า...
"โทษนะฮะ ห้องของคุณอิโนะ ไดกิ อยู่ชั้นไหนฮะ"
"สักครู่นะคะ"พยาบาลสาว(รึเปล่า?)ค้นหาชื่อในคอมฯ
"อยู่ห้อง2215ค่ะ ชั้น2 ตึก3 นะคะ"
"ขอบคุณฮะ"ผมก้มหัวให้พยาบาลคนนั้นเล็กน้อยแล้วเดินไปหาอาเฮีย
"ได้เรื่องแล้วเฮีย อยู่ตึก3ชั้น2อะ"
"งั้นไปกันเลย"ผมกับอาเฮียไปจนถึงที่รอลิฟห์ ก็เจอใครเข้า
"อ้าว!น้องริว เคย์โตะ"ผมทัก
"ไง!ข้าวใหม่ปลามันนี้เอง"คำพูดของเฮียทำให้น้องก้มหน้าแล้วยิ้มเล็กๆ
"เรายังไม่ได้แต่งงานกันซักหน่อยนะเฮีย...ก็แค่...แฟนกัน"น้องริวมองอาเฮียอย่างเขินๆ
"ดีครับ เฮียยูยะ ยูริ"เคย์โตะทักพวกเรา
"มาเยี่ยมเจ๊ใช่มั้ย"ผมถามเคย์โตะ
"อือ ก็เหมือนนายนั่นแหละ ลิฟห์มาแล้วรีบเข้าไปเร็ว"ว่าแล้วก็รีบดึงมีน้องริวเข้าไปเลย
"แหม..พวกนายสวีทกันจังเลย"เฮียยูยะ แซวคู่ข้าวใหม่ปลามัน
เมื่อลิฟห์มาถึงชั้น2 พวกเราทั้ง4ก็เดินไปที่ห้อง2215
ก๊อกๆๆๆๆ น้องริวเคาะประตู
"มาแล้ว มาแล้ว"เสียงจากในห้องดังขึ้นมา "อ้าว!มาถึงเร็วจัง"ป๊าฮิคารุเปิดประตูให้พวกเรา
"หวัดดีครับ ป๊า"เฮียยูยะพูด น้องริวรีบวิ่งไปหาเจ๊ทันที สองคนนี้เค้าเป็นพี่น้องกันแท้ๆ
พอผม3คนคนเข้าไปถึงตัวห้องน้องริวยืนอยู่ข้างๆเตียงเจ๊ไดด้วยสีหน้าดีใจสุดๆแต่คนที่ดีใจไม่แพ้กันก็อยู่ตรงข้ามกับน้องริว...
"แหม..ไอเคย์จับมือน้องไดไม่ห่างเลยนะ"เฮียยูยะแซวเหน็บเข้าให้
"ก็คนมันหวงนี้หว่า"พูดแล้วหันไปยิ้มกับเจ๊ได
"เจ๊ไดเป็นไงบ้าง"ผมถามพร้อมกับเดินไปที่ปลายเตียง เฮียยูยะกับเคย์โตะเดินไปนั่งที่โซฟา
"ก็ดี ไม่ต้องห่วงเจ๊หรอก"เจ๊ไดตอบด้วยท่าทีแข็งแรง
ก๊อกๆๆๆ
"เดี๋ยวผมเปิดเอง"เคย์โตะเดินไปเปิดประตู
"ไง!พรรคพวก"เคย์โตะทักชายร่างสูงและชายร่างเล็ก
"เออ!ดี"ชายร่างสูงทักกลับ เอ...ใครอะ อ๋อ ยูโตะกับยามะจังนี้เอง
"ดีครับเจ๊!!"สมแล้วที่เป็นลูกพี่ลูกน้องที่สนิทกันที่สุดในบ้าน พูดพร้อมกันเลย
"นี้พวกผมเอาผลไม้มาฝาก"ยามะจังยกตะกร้าผลไม้ขึ้นแล้วให้เฮียเคย์ไป
"งั้น พวกผมกลับก่อนนะครับ"ยูโตะพูดแล้วโค้ง
"ทำไมรีบกลับจังล่ะ"หม่ายาบุพูดขึ้น
"พวกเรารีบอะครับหม่า ป๊า เดี๋ยวต้องรีบไปงานแต่งของเพื่อนไอยูโตะมันอีกอะ"ยามะจังทำหน้าเซ็งๆ
"งั้นขอตัวนะครับ แล้วจะมาเยี่ยมใหม่"พูดพร้อมกันอีกแล้วน้ะเนี้ย
"ไปซะแล้ว"ผมพูดกับตัวเองเบาๆ
ก๊อกๆๆๆๆ
"ครับๆ"น้องริววิ่งไปเปิดประตู
น้องริวยืนคุยกับผู้หญิงคนหนึ่งแล้วปิดประตูเดินมาพร้อมกับรถเข็นที่มีเด็กทารกนอนอยู่
"ลูกสาวพ่อ!!!"ดูจะเห่อลูกเอาซะมากเลยนะเฮียเคย์
ผมเดินไปอุ้มเด็กทารกขึ้นมา "หลานอี้ น่ารักจังเลย"ผมมองดูหลานสาวที่น่ารัก
"ชั่งเหมือนเจ๊มากเลย"น้องริวพูดขึ้น เคย์โตะก็เดินมากอดคอน้องริว
"เฮียว่าหลานเราเนี้ย ดวงตาเหมือนเฮียเคย์เลย"
"เฮ้อ!เฮียว่ากลับกันดีกว่านะยูริ ให้น้องไดได้พักผ่อนบ้าง"เฮียยูยะลุกขึ้นพร้อมที่จะเดินกลับไปที่รถ
"อืมนะ เฮียเคย์โตะผมยังมีรายงานที่บ้านไม่เสร็จเลยอ่ะ กลับดีกว่าเนอะ"น้องริวหันไปมองเคย์โตะ
"งั้นหม้ากับป๊ากลับพร้อมริวดีกว่า"หม้ายาบุลุกขึ้น ป๊าฮิคก็เออออตาม
"ฝากลูกไดด้วยนะเคย์"ป๊าฮิคพูดแล้วเดินออกไปพร้อมกับหม้า
ผมวางหลานสาวของผมลงที่เดิม แล้วลาเฮียเคย์กับเจ๊ไดพร้อมกับเดินออกไปจากห้อง
.......................................................................................................................
ผมอุ้มลูกของผมมาดู น่ารักเหมือนไดจังมากเลย
"ลูกเราน่ารักจังเนอะ ไดจัง"
ไดจังไม่พูดอะไร แล้วเอื้อมมือมาลูบผมของทารกน้อย
"ผมสัญญานะว่าผมจะดูแลไดจังและลูกของเราตลอดไป"ผมหันมาพูดกับไดจัง
"นายสัญญาแล้วนะ เคย์"ไดจังยิ้มให้กับผม
"อือ เอ...จะว่าไปอยากมีลูกอีกคนแล้วสิ"พร้อมกับกอดไดจัง
"บ้า"ไดจังหน้าแดง
ต่อไปจากนี้จะเป็นอย่างไรผมก็จะขอรักไดจังและลูกของผมตลอดไป
………………………………………End…………………………………………………